लाईफ इज् ब्युटीफुल
कधी कधी आपण आगदी ठरवुन एखादी गोष्ट करतो आणि तरिही मनासारखी होत नाही, तर कधी काही ध्यानिमनीही नसताना अचानक जमुन जाते आणि शब्द निघतात वा!. परवा असेचं घडले. त्याचे असे झाले की बरेच दिवस माझ्या संगणकात एक इंग्रजी चित्रपट ठेवला होता. चित्रपटाचे नावं होते “लाईफ इज् ब्युटीफुल”. सहज म्हणुन चालू केला आणि बघतच बसलो. दिड तासं कसा गेला मुळीच नाही कळाले. माझे मलाच आश्चर्य वाटत राहीले की इतके दिवस मी कसा काय पाहिला नाही. असो, चित्रपट अतिशय सुंदर आहे हे वेगळे सांगायला नकोच.
चित्रपट दुस-या महायुद्धाच्या काळातला आहे. नाझींनी ज्यु लोकांवर केलेले अत्याचार सर्वश्रृत आहेतच. त्यावेळी जर्मनांनी ज्यु लोकांना राबवुन घेण्यासाठी आणि ठार मारण्यासाठी बरेच कॅंपस् उभारले होते. त्यांना डेथ कॅंपही म्हटले जात असे. अशाच एका कॅंपमधे चित्रपटातील आपल्या या नायकाला आणि त्याच्या मुलाला आणले जाते. ज्या दिवशी त्यांना नेले जाते त्याचं दिवशी मुलाचा वाढदिवस असतो. पण आपल्या मुलावर या बाहेरच्या क्रृर जगाचा जराही स्पर्श होउ नये म्हणुन झटणा-या नायकाची धडपड मनाला हालवुन जाते. स्वतःच्या मनातील राग आणि भिती गिळुन मग तो आपल्या मुलाला एका दुस-याच विश्वात घेउन जातो. ते विश्वही त्या मुला सारखेच अतिशय निरागस असते. तेथे सगळेजणच लपाछपीचा खेळ खेळत असल्याचे नायक आपल्या मुलाला भासवितो. तो खरोखरच खेळ असल्याचे भासविण्यासाठी त्या अत्यंत कठीण परिस्थितही अनेक वेगवेगळ्या क्लृप्त्या शोधुन काढतो. स्वतः कितीही थकला असताना आपल्या मुलाला त्या प्रतिकुल परिस्थितीतही केवळ टवटवित ठेवण्यासाठी तो सतत झटत असतो. वेगवेगळ्या प्रसंगातुन हे अतिशय उत्कृष्टपणे दाखविले आहे. त्याची ही केविलवाणी धडपड डोळ्यात पाणी आणुन जाते. शेवटी डेथ कॅंपमधेही आपल्या मुलाचा जिव, बालपण आणि निरागसता वाचवण्यात तो यशस्वि होतो. पण या सर्व प्रयत्नात त्याला मात्र आपला जिव गमवावा लागतो.
असा हा एकदम वेगळा चित्रपट खरचं खुप परिणाम करुन जातो, खुप काही शिकवुन जातो.
कधी कधी आपण आगदी ठरवुन एखादी गोष्ट करतो आणि तरिही मनासारखी होत नाही, तर कधी काही ध्यानिमनीही नसताना अचानक जमुन जाते आणि शब्द निघतात वा!. परवा असेचं घडले. त्याचे असे झाले की बरेच दिवस माझ्या संगणकात एक इंग्रजी चित्रपट ठेवला होता. चित्रपटाचे नावं होते “लाईफ इज् ब्युटीफुल”. सहज म्हणुन चालू केला आणि बघतच बसलो. दिड तासं कसा गेला मुळीच नाही कळाले. माझे मलाच आश्चर्य वाटत राहीले की इतके दिवस मी कसा काय पाहिला नाही. असो, चित्रपट अतिशय सुंदर आहे हे वेगळे सांगायला नकोच.
चित्रपट दुस-या महायुद्धाच्या काळातला आहे. नाझींनी ज्यु लोकांवर केलेले अत्याचार सर्वश्रृत आहेतच. त्यावेळी जर्मनांनी ज्यु लोकांना राबवुन घेण्यासाठी आणि ठार मारण्यासाठी बरेच कॅंपस् उभारले होते. त्यांना डेथ कॅंपही म्हटले जात असे. अशाच एका कॅंपमधे चित्रपटातील आपल्या या नायकाला आणि त्याच्या मुलाला आणले जाते. ज्या दिवशी त्यांना नेले जाते त्याचं दिवशी मुलाचा वाढदिवस असतो. पण आपल्या मुलावर या बाहेरच्या क्रृर जगाचा जराही स्पर्श होउ नये म्हणुन झटणा-या नायकाची धडपड मनाला हालवुन जाते. स्वतःच्या मनातील राग आणि भिती गिळुन मग तो आपल्या मुलाला एका दुस-याच विश्वात घेउन जातो. ते विश्वही त्या मुला सारखेच अतिशय निरागस असते. तेथे सगळेजणच लपाछपीचा खेळ खेळत असल्याचे नायक आपल्या मुलाला भासवितो. तो खरोखरच खेळ असल्याचे भासविण्यासाठी त्या अत्यंत कठीण परिस्थितही अनेक वेगवेगळ्या क्लृप्त्या शोधुन काढतो. स्वतः कितीही थकला असताना आपल्या मुलाला त्या प्रतिकुल परिस्थितीतही केवळ टवटवित ठेवण्यासाठी तो सतत झटत असतो. वेगवेगळ्या प्रसंगातुन हे अतिशय उत्कृष्टपणे दाखविले आहे. त्याची ही केविलवाणी धडपड डोळ्यात पाणी आणुन जाते. शेवटी डेथ कॅंपमधेही आपल्या मुलाचा जिव, बालपण आणि निरागसता वाचवण्यात तो यशस्वि होतो. पण या सर्व प्रयत्नात त्याला मात्र आपला जिव गमवावा लागतो.
असा हा एकदम वेगळा चित्रपट खरचं खुप परिणाम करुन जातो, खुप काही शिकवुन जातो.
